· Makale Gönderme · Makale Değerlendirme
Erken Çevrimiçi
[ İngilizce Özet ] [ PDF ] [ Benzer Makaleler ]
Eğitim ve Araştırma Hastanelerinde Poliklinik Hizmetlerinin Omurgası: Dahiliye Polikliniği ve Amaç Dışı Kullanımı
Feray Akbaş
İstanbul Eğitim ve Araştırma Hastanesi, İç Hastalıkları, İstanbul, Türkiye
Anahtar Sözcükler: İç hastalıkları uzmanı, eğitim ve araştırma hastanesi, poliklinik hizmetleri

Amaç: Son yıllarda, poliklinik hizmeti hasta bakımında öne geçmektedir. Bu çalışmada; bir dahiliye uzmanının bir ay boyunca poliklinikte gördüğü hastaları değerlendirerek, dahiliye polikliniğine başvuru gerekliliğini araştırmak ve gereksiz başvuruların hastaya, hekime ve sağlık sistemine olumsuz etkilerini tartışmak amaçlanmıştır.

Yöntemler: Çalışmaya; 2017 yılının Ocak ayında, genel dahiliye polikliniğinde bir uzmanın gördüğü tüm hastalar alındı. Retrospektif olarak hasta kayıtları taranarak, araştırılan parametrelere dair veriler elde edildi. Hastaların yaşları, cinsiyetleri, ek hastalıkları ve polikliniğe başvuru sebepleri kaydedildi. Bu sebepler kategorize edilerek her gruptaki hasta sayısı belirlendi. Bu gruplardan uzman hekim başvurusu gerektiren ve gerektirmeyenler ayrıldı. Veriler ‘SPSS for Windows 13’ istatistik paket programı ile değerlendirildi.

Bulgular: Çalışmaya 250 kadın, 122 erkek, toplam 372 hasta dahil edildi. Yaş ortalamaları 49.54 ± 16.30 yıl idi. 139 (%37.5) hastada kronik hastalık öyküsü mevcuttu. En sık başvuru nedenleri kronik hastalıkla ilgili tahlil yaptırma ve basit enfeksiyonlardı. Uzman polikliniğine başvuran hastaların %49.5’u (Kronik hastalık tahlil, ilaç rpt, dış tetkik, basit enfeksiyon, genel tahlil, yanlış branşa başvuru, yeni tanı kontrolü için tahlil) ilk etapta iç hastalıkları uzmanı tarafından değerlendirilmesi gerekmeyen, çoğu birinci basamak sağlık kuruluşlarında çözümlenebilecek sebeplerle görülmüştü. Hastaların yalnızca yarısı iç hastalıkları uzmanı tarafından görülmeyi gerektiriyordu.

Sonuç: Dahiliye polikliniğinde görülen hastaların, uzman hekim tarafından değerlendirilme zorunluluğu bulunan hastalarla sınırlandırılması, kaynakların doğru kullanımını sağlayarak verimliliği ve olası hataların önüne geçilme olasılığını arttırabilir, hekim ve hasta memnuniyeti yaratıp sağlık sistemine en büyük katkılardan biri olabilir.